عامل بيماري:
متداولترين عامل بيماري باكتريايي گياهان زينتي گونههايي شاملPectbacterium carotovorum Subsp. Carotovorom و Dickeya chrysanthemi ميباشند.
همچنين گونه اروينيا هربيكولا به ندرت به گياهان زينتي حمله ميكند و باكتري اروينيا كرايسانتيمي و اروينيا كاراتو وراساپايس پي سي كاراتو ورا سبب پوسيدگي نرم گياهان زينتي ميشوند.
علائم بيماري:
علائم اوليه بيماري معمولا ً به صورت لكههاي قهوهاي روي ساقه در سطح خاك مشاهده ميشود و ترشح لزج باكتري گاهي بر روي ساقههاي بريده شده به صورت پراكنده در آب معلوم ميشود. پوسيدگي نرم قلمهها متداول بوده و برگهاي پاييني پژمرده يا زرد شده و تمامي گياه ممكن است به صورت تودهاي از پوسيدگي ظاهر شود. پوسيدگي ساقه گاهي خيلي سريع انجام ميشود و قبل از آنكه باكتري به طور قابل توجه در برگ پيشروي كند گياه ميميرد. اندامهاي گياهي با علائم پوسيدگي نرم معمولا ً بوي بد ماهي فاسد را ميدهند. استرينهاي اروينيا كه سبب پوسيدگي نرم ساقه ميشوند ميتوانند باعث لكه برگي و سوختگي گياه نيز شوند. به طوري كه لكهها ابتدا سر سوزني، آب سوخته و نامنظم هستند سپس به سرعت توسعه يافته و در مدت چند روز تمامي سطح برگ را اشغال ميكنند و حلقههاي متحدالمركز تيره و روشن در لكهها بوجود ميآيد. وسط لكهها گاهي در اثر آنزيم پكتيك از بين رفته و بافت حالت نرم پيدا ميكند. آنزيمهاي پكتيك معمولا ً پپتينها را تجزيه كرده و بافت را متلاشي ميكنند. وقتي لكهها خشك و كاغذي هستند توسعه پيدا ميكنند و حالت آب سوخته شديدي روي ساقه و برگ ايجاد ميكنند كه در نهايت منجر به مرگ گياه ميشود.
لكهها در گونه اروينيا هربي كولا به كلي توسعه يافتهاند و بافت آلوده خشكتر از علائم ساير گونهها ديده ميشود. آنها عامل بيماري غير هوازي اختياري هستند كه ميلهاي شكل و داراي تاژكهاي محيطي ميباشند. اغلب گياهان زينتي ميزبانان خوب اين باكتري محسوب ميشوند.
مبارزه با بيماري:
مبارزه با اين بيماري معمولا ً از طريق كنترل زراعي و شيميايي مورد بررسي قرار گرفته است و به دليل طبيعت سيستميك بودن عامل بيماري، مبارزه شيميايي با بيماري كمتر موفقيتآميز است. استفاده از استرپتومايسين سولفات و خشك نگهداشتن اندامهاي هوايي و نيز ممانعت از صدمات مكانيكي در مبارزه زراعي تأثير خوبي در كنترل اين بيماري دارد.
